06-08-12

Website dekenaat

Deze blog wordt al lang niet meer bij gehouden. Ik wil u verwijzen naar de website van het dekenaat Evergem voor nieuws over de parochie Zelzate-West

16:37 Gepost door G.U.Y. | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

10-12-08

Alle wegen leiden naar Compostela

Op 10 december 2008 is in het parochieblad van Zelzate is alvast deze tekst gepubliceerd :


Alle wegen leiden naar Compostela

Pelgrims trekken vanuit heel Europa naar Santiago in het noorden van Spanje. Vanuit Zelzate zijn er mensen naar Santiago de Compostela gereisd. De enen hebben de Sint-Jacobsweg te voet afgelegd. Anderen hebben meer dan 2000 km gefietst om naar deze stad van werelderfgoed te komen. Nog anderen hebben er een reis met de toerbus van gemaakt.
De Camino is als Middeleeuwse bedevaartsroute is rijk aan cultureel erfgoed.


Op dinsdag 27 januari 2009 gaat in Zelzate een Santiago avond door.
In de avond zal een sprekerspanel de pelgrimstocht belichten.
De sprekers zullen vertellen hoe zij deze tocht beleefd hebben en wat ervan bij gebleven is.
De avond gaat door in de Kring, Kerkstraat, Zelzate, om 20 uur. Deuren open om 19u30.
Alle opbrengsten van de avond zijn bestemd voor projecten van OXFAM.

 

18:24 Gepost door G.U.Y. in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

03-12-08

Achterblijven, een drama ?

Peter Verlinden sprak in ZelzateDinsdagavond 25 november is Peter Verlinden op uitnodiging van het Davidsfonds in Zelzate. Meerdere leden en niet-leden zijn geïnteresseerd over wat zich in Congo afspeelt en komen die avond naar de Parochiale Kring. Aan de inschrijftafel liggen boeken die de spreker geschreven heeft. Er staat een groot projectiescherm op het podium. Er staat een beamer klaar, en een laptop. Er hangt links een landkaart van Congo.

Peter Verlinden is VRT-journalist, en heeft meerdere boeken over Congo gepubliceerd. In zijn spreekbeurt brengt hij een boek in de belangstelling: Achterblijven in Congo, een drama voor de Congolezen ?

Hij opent met een reportage die hij eind vorig jaar in een vluchtelingen kamp in Goma maakte. En dan gaat hij verder met verschillende getuigenissen van de Congolozen zelf. Hij brengt de herinneringen die als het ware een spiegelbeeld zijn van de herinneringen van de Belgen die 50 jaar geleden in Congo werkten.

Het blijft me bij dat de "Belgen" niet die kolonisatoren waren die met de zweep, met de chicotte de Congolezen tot hun slaaf maakten, maar die als een vader, of als een nonkel voor hen zorgden. De spreker toonde de enorme vlucht die de economische infrastructuur in de jaren 50 maakte. Een sprong voorwaarts die zich later in de 20ste eeuw niet meer herhaalde. Het blijft me ook bij dat de onafhankelijkheid de Congolezen niet gebracht heeft, wat ze ervan verwachten.

In het vragenuurtje na de eigenlijke presentatie wist Peter Verlinden nog vele van onze vragen te duiden en toe te lichten. De bedenkingen en opmerkingen van de mensen uit het publiek, die de situatie ginder goed kennen, verleenden aan de lezing nog meer diepgang.

Voor iemand als ik, die nooit in Congo geweest is, was dit een leerrijke avond. Iedereen die er was heeft een beter begrip gekregen van hoe het Congolese volk vandaag tegen ons aankijkt.


Verschenen in het parochieblad de 3 december 2008.
Foto uit de reeks van Marc Bracke.

12:45 Gepost door G.U.Y. in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: zelzate, davidsfonds |  Facebook |

05-11-08

Een kruisweg in herstel.

In kerken vindt men altijd de kruisweg die de tocht van Jezus naar de Calvarieberg uitbeeldt. De verschillende staties van die tocht nodigen ons uit tot meditatie en gebed. De kruisweg in onze kerk van Zelzate-West is geschilderd op houten panelen. We hebben die kruisweg in bruikleen.

Zelzate uitleg over restauratieLang geleden, onder pastoor Van de Velde hing in de kerk een kruisweg die op canvas geschilderd was. Die kruisweg was ondertussen sterk gehavend. De schilderijen waren op zolder terecht gekomen. De doeken waren vies, vuil, gehavend en gescheurd. De kruisweg is ondertussen niet eens meer volledig.
En nu worden de overblijvende doeken gerestaureerd. Veerle Scheerlinck en Frank Pauwels vertelden ons hoe zo een restauratie verloopt. Dat is een werk van jaren. Een geduldwerk. Vooraf wordt een studie gemaakt van de staat van het schilderij. De doeken moeten gereinigd worden. De bovenste vernislaag wordt verwijderd. De achterkant van het schilderij wordt herdoekt. De gaten worden geplamuurd.

Zoiets herstellen vraagt heel wat vakkennis. De opleiding als restaurateur duurt zo maar even 9 jaar. Die opleiding omvat heel wat theorie, materiaalkennis en technieken.

We weten niet wie ooit onze kruisweg geschilderd is. De werken zijn niet gesigneerd. In de archieven vinden we geen aankoop of opdracht terug. Wel is duidelijk dat er verschillende mensen aan geschilderd hebben.


Een van de werken is ondertussen volledig gerestaureerd. We hopen het nog dit jaar in onze kerk te kunnen hangen.

18:45 Gepost door G.U.Y. in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: zelzate |  Facebook |

22-10-08

Met de parochie Zelzate West op stap in Gent

Woensdag 27 augustus 2008, was de dag van onze parochieuitstap.
Met 43 trokken we naar Gent. De lijnbus was ineens overvol.
Ons uitstapje bestond uit 3 delen:

Guido nam de foto in GentWe begonnen aan de St.Jacobskerk en wandelden door de kuip van Gent. Guido, de dirigent van ons koor, was de gids. Hij had heel wat opgezocht en kruidde zijn uitleg met leuke anecdotes. We hoorden het verhaal van rijke burgers die zo veel geld hadden dat ze "steen"-rijk waren. Ze woonden in stenen huizen. De gewone mensen verenigd in gilden woonden in houten huizen. Vier wachters op de toren van het Belfort hielden permanent de stad in de gaten om alarm te slaan als er brand uitbrak. Bij verschillende gebouwen en monumenten wees Guido ons gezelschap op wat authentiek was, en wat er later bijgebouwd was. Zo zagen we met eigen ogen het verschil tussen wat uit de Middeleeuwen dateert, en wat er voor de wereldtentoonstelling van 1913 bijgebouwd was. En Gent verandert nog steeds. In de Werregarenstraat zagen we de grafitti spuiters bezig.
Bij Jacob van Artevelde namen we een halfuur pauze, en nadien stapte we langs de Kraanlei naar de Graslei.

De rondvaart was het 2de gedeelte van onze uitstap. We zaten met zijn allen in een grote boot, die ons over de Leie en de Lieve bracht. De stuurman vertelde ondertussen over de gebouwen die we langs de waterkant zagen. Gent als textielstad. De wollen lakens in de Middeleeuwen, met de gilden. De heropleving in de 18de eeuw toen Lieven Bauwens de aanzet gaf om met stoom aangedreven machines te spinnen. De bedrijfsgebouwen zijn ondertussen wooneenheden of hotels.

En voor het derde gedeelde wandelden we naar de Poortakker, naar het Monasterium. We gingen gezellig tafelen in een gelegenheid aan de Oude Houtlei. Ooit was het een begijnhof, later een slotklooster. En nu is het een restaurant en een hotel, waar we lekker van een half vergeten kloosterkeuken konden eten.

Ja, soms ruikt de aarde naar een stukje hemel.


Tekst verscheen in Kerk en Leven van 3 september 2008.
Tekst is ook op de website van Dekenaat Evergem gepubliceerd.

20:52 Gepost door G.U.Y. in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

09-10-08

Het was feest

Het is 28 september. Vandaag komt de bisschop naar Zelzate-West. Het is spannend voor de medewerkers. Alles zal toch wel goed gaan? We hebben toch niets over het hoofd gezien? Er gaat toch wel genoeg belangstelling zijn?
De zaterdag zijn de kerk, de refter van de school en de zaal in De Brug in orde gebracht. De zondag van vroeg in de ochtend zijn Annie, Paula, Rita en anderen al bezig met hapjes klaar te maken voor de receptie. Wilfried houdt parkeerplaatsen vrij voor de genodigden, waaronder onze bisschop. De pastoor wacht buiten op de bisschop. Langzaam loopt de kerk vol. We hebben 250 misboekjes. En wat meer zitplaatsen. Vooraan hebben we wat stoelen vrijgehouden. Twee rijen voor de vormelingen, en daarachter nog plaats voor de kerkraad en de parochieploeg. Langs de andere kant hebben we plaats voor de burgerlijke overheden, zeg maar de burgemeester, schepenen en gemeenteraadsleden.
De burgemeester komt aan. Als teken van zijn waardigheid heeft onze burgervader zijn sjerp omgegord. En dan komt de bisschop. Onze bisschop glimlacht, schudt de handen en trekt zich met de pastoor terug in de sakristij. Vooraan heeft het zangkoor plaats genomen. Voor deze gelegenheid is het een dubbel koor: het koor van de feestvierende Sint Antonius parochie, en het koor van de sympathiserende Sint Laurentiusparochie. Antoon, de organist en Guido, de dirigent zijn klaar om de gezangen te begeleiden en te leiden. De kerk is extra versierd. Binnen in de kerk heeft Marnik het beeld van Sint Antonius extra in de belangstelling geplaatst. En verschillende mensen laten speciaal noveenkaarsen van Sint Antonius van Padua branden. Ook vooraan bij het altaar, prijkt de beeltenis van Antonius met het kind Jezus.
Alle misboekjes zijn uitgedeeld. De viering gaat beginnen.
Onze misdienaars, onze pastoor en onze bisschop komen dan processiegewijs van de sacristij achterin de kerk door de middengang naar voren, naar het altaar.
Bisschop Luc van Looy gaat ons vandaag voor in de Eucharistieviering. Na zijn verwelkoming laat hij de lector aan het woord. De verbinding van gelezen teksten en gezangen verlenen meer diepgang aan het gebed. Onze eigen pastoor staat bescheiden de voorganger bij in de viering. Het is de bisschop die de dienst leidt en ons voorgaat in het gebed.
Op de receptieHet evangelie over de zoon die zich rebels opstelt en toch de wil van de vader doet, is zo herkenbaar voor onze parochie.
In zijn sermoen gaat de bisschop diep in op de heiligheid van Antonius. Hij belicht hem als de man van het gebed. De man die oog heeft voor iedereen, net zoals onze kerk de anderen welkom heet.
Als we aan het hooggebed beginnen roept de bisschop ons daartoe zingend op.
En het is daarna in de vredeswens veel handjes schudden. We zijn immers met meer mensen dan gewoonlijk in de kerk, op deze feestelijke zondag.
We bestaan als parochie al 75 jaar, en dan doet het geweldig deugd dat de jongere mensen zich uitdrukken met het lied “ Laat mij een ster zijn “. Het zinnetje “ik geloof in Gods droom en ik ga ervoor “ geeft de toekomst gestalte. We zijn met veel ouderen in onze parochie, en door dit lied horen we een nieuwe generatie klaar staan.
Na de mis volgt in de refter van de school nog een receptie. Walter, de voorzitter van de kerkfabriek, wijst er in zijn toespraak op dat het nu net ook de verjaardag van de bisschop is.
En ondertussen nemen vele mensen een kijkje naar de tentoongestelde foto's en teksten. Guido heeft 75 jaar parochie samengebracht en uitgebeeld in woord en beeld.
Na de receptie volgt dan nog een eetmaal in het centrum De Brug. Agnes, Paula en Lieve mochten 140 mensen welkom heten op het samenzijn met een goede en verzorgde maaltijd.
Op 28 september 2008 vierden we 75 jaar parochie als mijlpaal om onze kerkgemeenschap levend en dynamisch te houden.


Tekst verscheen in het parochieblad van 8 oktober, samen met foto's genomen door Monique Hoste.

16:19 Gepost door G.U.Y. | Permalink | Commentaren (0) | Tags: zelzate |  Facebook |

26-09-08

In de krant van 26 september 2008.

SpandoekDe parochie in de krant

Vandaag staat in Het Nieuwsblad een artikel over onze parochie.
De journalist vertelt over onze parochie op Zelzate-West
De fotograaf Michel Moens illustreert het artikel met een foto van de groep mensen die instaan voor de viering van het 75-jarig jubileum.
Dit is de link: http://www.nieuwsblad.be/Article/Detail.aspx?articleID=8G...

11:58 Gepost door G.U.Y. | Permalink | Commentaren (0) | Tags: zelzate |  Facebook |

18-09-08

Bedevaart naar Stoepe

Stoepe Bedevaart 2008De parochies van Zelzate en Rieme op bedevaart naar Onze Lieve Vrouw te Stoepe.

Jaarlijks gaan in Stoepe Ertvelde, de Stoepedagen door. Deze vormen een noveen, een negendaagse die begint op 8 september. 8 september is de verjaardag van Onze Lieve Vrouw. Tijdens deze dagen worden we weer jong, en vinden we onze Moeder weer.
Met onze parochies trokken we op de 2de Stoepedag, op 9 september, naar het kapelhof. Er was een autobus ingelegd, en anderen waren er naar toe gefietst.

Onze pastoor leidde ons in de ommegang langs de vijftien mysteriekapelletjes. Telkens duidde hij op de betekenis die het uitgebeelde tafereel voor ons nu heeft.

Na de ommegang was het de eucharistieviering. Onze parochiekoren luisterden die viering op. Het mooi gezongen Magnificat vormde ook het onderwerp van de preek. In de viering dachten we aan Maria, als een gelovige strijdende vrouw, die aan de kant staat van de kleinen, de geringen. Zo een boodschap, een oproep om aan de kant van Jezus, haar Zoon te staan, kregen we bij de zending mee.

Het geeft moed en sterkte dat we met zovelen op bedevaart konden gaan.

Tekst verscheen in het parochieblad van 17 september 2008.

11:42 Gepost door G.U.Y. in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

18-06-08

Feest van Sint-Antonius

CAMPOSAMPIERO bij Padua in Italië
Op vrijdag 13 juni namen waren verschillende mensen van Zelzate in Campo San Pierro. Waar ligt dat plaatsje? Waarom waren die mensen daar?
Het is een lang verhaal. Een verhaal van een parochie die 75 jaar bestaat.
Het verhaal van een reis per ossenwagen die in 1231 plaatsvond.
We waren met heel wat mensen op de plaats waar Sint Antonius het kindje Jezus ontmoette.
Op de trappen is deze foto genomen.


Bovenstaande foto en tekst verscheen als parochienieuws op 18 juni 2008.

12:29 Gepost door G.U.Y. | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

04-06-08

Wij maken er verder een feestelijk jaar van.

Wij maken er verder een feestelijk jaar van.
De wekelijkse viering is steeds een mooi moment voor de mensen die naar de kerk gaan. Zo een viering wordt in bepaalde omstandigheden echt speciaal. Dat mochten we mee maken op zaterdag 31 mei. Het koor Sint-Rikier kwam met ons mee vieren. Dit is een koor van aan de zee. Het volwassenenkoor van de kustgemeente Bredene kwam bij ons zingen. Toen we de kerk binnenkwamen waren ze aan het inzingen. Onze organist en ons eigen koor vielen niet eens op, naast hun grote groep. Met zovelen waren de mensen afgekomen om de viering met hun mooie liederen op te luisteren. Het was ook een bijzondere viering omdat het tevens de zendingsmis was, de mis voor de bedevaarders naar Padua.
Ik vertel geen nieuws dat 75 jaar gelden het kerkje in Zelzate West gebouwd werd, en dat toen ook een kerkgemeenschap, een parochie opgericht is. De bedevaart en de komst van het koor Sint-Rikier dragen bij in het gebeuren rond het 75-jarig jubileum.
Mevrouw Christine Claus uit Bredene en onze eigen koorleider Guido Hoste dirigeerden afwisselend de koren. Terwijl de pastoor in de viering voorging, ondersteunden de koren de dienst met hun mooie gezangen. De verschillende facetten van de viering kregen zo nog meer kracht. De vreugde omdat we samen mogen vieren, en ook de ingetogenheid, de stilte van het hart, bracht het koor tot uiting.
Met respect en bewondering klapten we na de viering in de handen voor het koor uit Bredene. Het koor beantwoordde het applaus met een meerstemmig Alleluia.
Het was een viering, een samenzijn waarover we enthousiast zullen napraten. En we mogen de mensen uit Bredene danken, dat zij bij ons waren en zo ontroerend gezongen hebben.


Uit Kerk en Leven, Zelzate, 4 juni 2008.

14:25 Gepost door G.U.Y. | Permalink | Commentaren (0) | Tags: zelzate |  Facebook |

19-11-07

Davidsfonds en abdijbieren

Op 8 november 2007 richtte het Davidsfonds van Zelzate een avond in over abdijbieren. Mijn impressie verscheen in het parochieblad van 14 november.


DF Zelzate en Jef van den Steen Foto genomen door Marc BrackeTot ons cultureel erfgoed behoort zeker ook het bier. De Zelzaatse afdeling van het Davidsfonds nodigde een ter zake deskundige expert uit, een man die er veel van af weet, en het dan ook nog op een boeiende en onderhoudende manier weet te brengen. Die iemand is Jef van den Steen. Die man heeft verschillende boeken over bier geschreven. Goegel maar even op het wereldwijde web om de titels te kennen.

Hij zou het op die donderdagavond niet over de trappistbieren hebben, hoewel dat ook abdijbieren zijn. Nee zijn conference zou gaan over abdijbieren die niet in de abdij gebrouwen worden: zeg maar de Affligem, de Tongerloo, de Maredsous en zo meer.
Het bestuur had de zaal mooi aangekleed. Er was degustatie voorzien. Op de tafels stond de augustijn klaar en ook wat te knabbelen: abdijkaas en abdijbrood.

De spreker nam ons mee eerst naar Italië in de 5de eeuw, toen Benedictus de eerste abdij stichtte. Hij vertelde over de inzet van de abdijen om de heidenen die we toen waren, tot het christendom te bekeren. Hij vertelde hoe een keizer als Karel De Grote zijn macht gebruikte zodanig dat in de kloosters ook bier mocht gebrouwen worden. Hij vertelde hoe de maatschappij toen in klassen ingedeeld was en dat deze klassen in de abdij terugkwam. De spreker heeft heel wat onderzocht, is in de ruines, in de musea, in de archieven, en is in de nog bestaande abdijen geweest. Wat hij vertelt heeft hij niet van een ander, maar heeft hijzelf gezien. En hij kan het vertellen zodanig dat wij als publiek ook ineens in het verleden in die tijd begonnen leven. En het bleef natuurlijk niet in het ancien regime. Hij nam ons ook mee in de Franse revolutie en het gevolg ervan voor de abdijen, en dus ook voor de abdijbieren.
Hoe die man er in slaagt om aan de hand van een flesje geestrijk nat de geschiedenis opnieuw tot leven te brengen, dat kan ik niet nadoen

Dat was nu eens meer dan een lezing. Die avond was een waar evenement.

Ook wil nog even vermelden dat je de boeken van de bierkenner Jef van den Steen, via een van de bestuursleden van het Davidsfonds kan kopen.

10:38 Gepost door G.U.Y. in Vrije tijd | Permalink | Commentaren (0) | Tags: zelzate, davidsfonds |  Facebook |

09-11-07

Sint Hubertus

In het Zelzaats parochieblad van 7 november staat een zeer interessant artikel van Br. Van Hoorde Frans over 200 jaar Broeders van Liefde. Maar ik kan moeilijk met andermans tekst af komen.
Mijn tekst is heeft een mooi hoekje geregen onderaan links op pagina 2:


Fete Saint Hubert op de CatsbergSint Hubertus

Een paar weken geleden ging in Frans Vlaanderen een Sint Hubertus viering door. Duizenden randonneurs en cavaliers trokken vanuit Godewaersvelde naar de Catsberg. Het parochiekerkje kan zo een honderdtal mensen omvatten, en is veel te klein. Geen nood. Via luidsprekers weerklonken de gebeden en de liederen over de weiden op de berghelling, en konden de duizenden bezoekers, wandelaars, ruiters en andere buitenlui de liturgie volgen.

Veel bescheidener doen we het hier in Sint Antonius. Op zaterdag 3 november om half acht in de ochtend zitten er mensen in de donkere kerk. De pastoor komt binnen, en ontsteekt de kaars. Dan begint de gebedsdienst. De mensen hebben brood mee, of broodjes. En natuurlijk zijn er ook mastellen.
Na de gebeden, neemt de pastoor de kwispel en met het wijwater gaat hij doorheen de kerk.

Sint Hubertus is een Belgische heilige. Hij leefde in de 7de eeuw in Luik. Hij is de patroon van de jagers en bij uitbreiding ook van de buitenlui. Hij genas de mensen van hondsdolheid, en bij uitbreiding wordt hij nu ook aangeroepen voor andere ziekten.

Sint Hubertus wordt meestal afgebeeld te samen met een hert, die een kruis in het gewei draagt. Dat grijpt terug op een legende hoe hij in het bos tot bekering kwam, en zijn leven beterde.

18:11 Gepost door G.U.Y. | Permalink | Commentaren (0) | Tags: zelzate |  Facebook |

25-06-07

Feest van Sint Antonius

HPIM9254 (Small)13 juni is de naamdag van Sint Antonius van Padua. Dat is dan een reden om in de misviering van 16 juni 2007 extra aandacht aan hem te besteden. Hij is immers de patroon heilige van de parochie van Zelzate West.
Iedereen kent Sint Antonius als de man van de verloren voorwerpen. Zijn betekenis gaat evenwel veel verder.
Bij het binnenkomen op deze zaterdagavond viering kan iedereen het beeld opmerken. Antonius is hier uitgebeeld als jonge man, met een bruine pij aan. Hij is omgord met de rozenkrans en draagt op zijn arm, het kind Jezus, ondersteund door een boek. Er brandt een extra kaars bij hem. En voor zijn beeltenis zijn bloemen geplaatst.
De eucharistie viering zal vandaag ook extra plechtig uitgevoerd worden, met wat meer ceremonie en wierook.
Antonius is geboren in Lissabon, en was een leerling van Sint Fransiscus. Vandaar het bruine habijt.
Je moet nu in de tijd eeuwen terug denken. De westerse samenleving was aan het evolueren van de krijgsheren, die in burchten leven, naar de gemeenten waar de mensen vrij met elkaar omgaan, en niet langer onder de knoet van feodale heren willen leven.
Figuren als Franciscus en Antonius dragen dan ook de boodschap van Christus op een andere manier uit. Hun manier van prediken is voor ons in onze parochie herkenbaar.
En we leven in België. Op het moment dat we buiten wilden gaan om de rondgang van de verschillende kapelletjes te maken, is het toch wel geweldig aan het regenen. Paula komt dan naar voren, en leidt ons met haar woorden langs de verschillende kapelletjes. Met woorden, want we blijven binnen.
Iedereen kent de kapelletjes, maar voor het geval het geheugen het laat afweten. Dit zijn ze:
1. Antonius deelt zijn brood met de armen
2. Antonius en de verloren dingen
3 Antonius de wonderdoener
4 Antonius predikt voor de vissen
5 Antonius en het heilig sacrament
6 Antonius en het kind Jezus
7 De verheerlijking van Antonius
Na de dienst, komen we dan nog samen in de pastorij, om wat na te praten, en ook nog om de jubileumviering van 75 jaar parochie Sint Antonius aan te voelen.


De tekst verschheen in het parochieblad van 20 juni 2007

10:07 Gepost door G.U.Y. | Permalink | Commentaren (0) | Tags: zelzate, parochie |  Facebook |

16-06-07

Kleine engelen brengen hemelse muziek.

Serafijntjes Bedene (Small)We mochten op 28 april de mis vieren met de “Serafijntjes” uit Bredene. Dit jongerenkoor bracht ons gregoriaanse gezangen.

De tijd na Pasen geeft ons vertrouwen en geloof. En dat brengen we in de Eucharistievieringen tot uiting. Helemaal mooi wordt het als we ons in de viering ondersteund weten door anderen. Dan voelen we pure vreugde.

Op die zaterdag 28 april is er om 18u30 voorin meer plaats voorzien in de kerk. Er staan naast de organist een paar extra rijen stoelen. Onze koorleider neemt met ons een aantal liederen door. En dan wordt het stil.

Een processie van jongens en meisjes in witte koorklederen gaat de misdienaars en de pastoor al zingend voor. De stemmen brengen etherische muziek, die zo sereen overkomt. De pastoor leidt dan de misviering in en ons volwassenenkoor zingt het lied van Christus die verrezen is.

Bij het Ontferm U Onzer, gaan de Serafijntjes dan over naar het gregoriaans gezongen Kyrie. Hun koorleidster betrekt er de volledige gemeenschap in. En dat gaat zo door als we de eeuwenoude tekst van het Gloria horen en meezingen. Na de lezing waarin we horen wat de apostelen Paulus en Barnabas tegenkwamen, zingen we met het volwassenenkoor Alleluja om Christus die ons voorgegaan is. De misdienaars brengen dan het boek met de evangeliën naar voren. De pastoor leest de boodschap: Ik ken mijn schapen en mijn schapen volgen mij.

Zo een verbondenheid in kerk en geloof wordt door het jongeren koor extra benadrukt met een wondermooi uitgevoerd Alleluja. En de pastoor licht in zijn sermoen ons geloof toe.
Ook tijdens de offerande zingen we over de verlossing en de verrijzenis. En bij het Sanctus laat we weer de mooie stemmen van het jongerenkoor over ons heen komen, en worden zo voorbereid op het hooggebed.
We beleven opnieuw het Laatste Avondmaal, en bidden daarna het Onze Vader. Nadien is het weer de beurt aan het jongerenkoor om het Agnus Dei, het Lam Gods te laten weerklinken in ons kleine kerkje. Verenigd met de Heer en met elkaar kunnen we dit in de communie tot uiting brengen. De Serafijntjes brengen ons nadien het wondere mooie lied van Maria, als koningin. Het Salve Regina dringt als communielied diep tot ons door.
Daarna past een stiltemoment. De priester geeft ons dan de zending mee, en met zijn allen brengen we rechtopstaand het lied “U zij de glorie”.

Het past natuurlijk de kinderen van Bredene en hun begeleiders te bedanken met een enthousiast hand geklap. En handgeklap is ook bestemd voor de anderen die wekelijks met hun muziek ons vieringen opluisteren. Als de pastoor ons daarvoor uitnodigt, gaan we daar graag en enthousiast op in.

Verrijkt en blij kunnen we de viering afsluiten.


De betrokken tekst verscheen in het parochieblad van 9 mei. In de editie van de week nadien, zijn er de foto's genomen door Guido Hoste gepubliceerd.

11:04 Gepost door G.U.Y. in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: zelzate, parochie |  Facebook |

07-03-07

75 jaar, dat gaan we vieren.

Antonius34b

Op 9 april 1933 is de kerk in de Koningin Astridlaan ingewijd. Reken maar even uit. 1933 + 75 = 2008. Dit 75-jarig bestaan willen we niet ongemerkt voorbij laten gaan. Integendeel, we willen laten zien dat we er gerust nog 75 jaar zullen kunnen bij doen.

Op maandag 19 februari kwam dan ook een vijftiental mensen bijeen om alvast daarover van gedachten te wisselen. Het is een groep gedragen door de kerkraad, de parochieploeg, de parochiale werken, de parochiale verenigingen. De parochieploeg heeft degelijk voorbereidend werk gedaan, en al kansen en mogelijkheden op papier gezet.

We besluiten om in drie versnellingen te werken.

In de eerste versnelling zijn we al. Dit is de fase van gedachten verzamelen. We hebben er al veel. Heb je ook gedachten? Aarzel dan niet om die alvast mede te delen. Vertel ze door. Of schrijf ze op in steek ze in de brievenbus, Koningin Astridlaan, 31. Omgekeerd, als iemand je aanspreekt, verschiet dan niet. We willen niemand vergeten. In het najaar hopen we dan in tweede versnelling te zijn. We geven dan vorm aan een kerngroep, en stellen werkgroepen samen. Die trachten dan de gedachten in werkelijkheid om te zetten. Wat is haalbaar?. Gaat het aanspreken? Moeten we het wel doen? Kunnen we het wel betalen? Past het in een groter verband? Alles wordt dan duidelijker en dan gaan we er ons ook voor inzetten, om dit te bewerkstellingen.

En dan is het begin 2008. Dit betekent de derde versnelling. De beslissingen zijn in de voorgaande fase al genomen. Nu gaan we ervoor. Niet meer plannen nu, maar echt concreet werken.

In de gedachten zit alvast:

- Pasen valt vroeg in 2008. Vlak erachter denken we aan een weekend met ontmoetingskansen, uitdrukking geven aan het verleden door een tentoonstelling, blik op de toekomst door een gespreksochtend, en nog andere dingen.

- Het jubileum viert zich in de periode april tot aan juni, de naamdag van de heilige Antonius, onze schutspatroon.

Wil je meewerken, geef je naam op. Heb je ideeën? Deel ze mee, aan de pastoor, of aan iemand van de parochieploeg of van de kerkraad.


Je mag ook een mail naar mij sturen, dan geef ik het door. Klik hier.
Bovenstaande tekst verscheen in het parochieblad, begin maart 2007.

19:53 Gepost door G.U.Y. | Permalink | Commentaren (0) | Tags: parochie, zelzate |  Facebook |

17-02-07

Lichtmis

2 februari is het Lichtmis. In tegenstelling tot andere kerkelijke dagen valt dit niet zo in het straatbeeld op. Als het kerstmis is, dan zien we overal kerstversiering. Als het de paasmis is dan valt dit ook op. Lichtmis is precies alleen maar bij de mensen gekend die kerkelijk zijn.
In de kerk valt het wel op. Maria en Jozef brachten hun kind Jezus naar de tempel. In de kerk worden dan ook ter gelegenheid daarvan de kinderen uitgenodigd bij de eucharistie viering aanwezig te zijn. Het licht staat in de viering op de voorgrond. Het licht leeft op bij middel van kaarsen.
In onze Sint Antonius parochie was de viering op de zaterdagavond, op 3 februari.
De misdienaars en de priester vormden samen met de kinderen een processie. De kinderen brachten het licht naar voren en plaatsten elk hun eigen lichtje bij de doopvont en de paaskaars. Zo kreeg de misviering gelijk een symboliek van klaarte. Het duidt op het leven, de vreugde dat ieder kind betekent.
De volgende gebeden en voorlezingen benadrukken dit steeds meer en meer. Het koor zingt over het licht dat de winter doet vergeten, dat ons doet hopen op een lichtere toekomst voor iedereen.
Na de homilie worden de kaarsen gezegend. En de kinderen brengen in stoet het brood en de wijn naar voren brengen om de tafel te dekken. Ook de volwassenen brengen hun offer, en leggen daartoe wat muntstukken in een mandje.
Bij de consecratie wordt altijd stilte in acht genomen. Alleen de priester heeft dan het woord. Jezus komt weer in onze nabijheid. De mensen bloeien open voor het gemeenschappelijke gebeuren in de vredeswens en de communie gang. Zo zal het licht in de kinderen, en in ons blijven branden.
En om deze opdracht als het ware te bevestigen, krijgen alle kinderen de kaars mee naar huis.
Tekst gepubliceerd in het parochienieuws op 14 februari 2007.

15:23 Gepost door G.U.Y. | Permalink | Commentaren (0) | Tags: zelzate |  Facebook |

29-12-06

When the saints go marching in.

espressoOp zaterdag 16 december is de kring in Zelzate mooi aangekleed. Kerstversiering brengt de sfeer. De tafels zijn voorzien van mooie bloemstukjes. Het is de dag van het kerstconcert van het Davidsfonds.
Deze gebeurtenis gaat gepaard met de uitdeling van de boeken. Aan de linkerkant van de zaal liggen dan ook de boeken, mooi feestelijk verpakt als kerstgeschenken.
We worden onthaald met een glas sap of wijn, en kunnen plaats nemen. Het is gezellig weer mensen te ontmoeten, die we al een tijd niet meer gezien hebben.
Dan wordt het stil. De voorzitter neemt het woord. In zijn toespraak leidt hij de groep in die het concert zal geven. Het zijn drie zussen uit de Kempen, die tezamen optreden. Ze worden begeleid door een pianist uit Bulgarije. Ze noemen zich “Espresso”. De groep heeft een repertoire waaronder de gospels, die ze ons deze avond zullen brengen. De gospelmuziek heeft een reis over vele landen achter zich: vanuit Afrika, naar Amerika en dan overgekomen naar Europa.
Met een stemmig kerstgedicht besluit de voorzitter zijn inleiding en kan het gospelconcert beginnen.
De pianist neemt plaats achter het toetsenbord, en de drie zangeressen komen door heen het publiek naar voren. Met klappen in de handen weten ze meteen de stemming te zetten. Een vertelt het nog dat het een droom was om als zussen samen een concert te brengen. Ze hebben er 2 jaar aan gewerkt. Dat heeft nu zijn resultaat in een mooi op elkaar ingespeeld optreden van solo’s en samenzang. De liederen zijn in het engels, en een van de zangeressen licht ze toe als dat nodig is. Sommige liederen zijn bekend. Anderen zijn dan, voor mij althans, nieuw. Soms is het ingetogen, dan weer uitbundig. Het ritme komt over op het publiek. De mensen zijn niet alleen toehoorder maar leven met handgeklap zich in de liederen in. Een van de zangeressen weet het publiek over te halen mee te zingen. “Hé man” klinkt door de zaal.
Maar het einde nadert. De liederen gebracht zijn zo enthousiast gebracht, dat het slot ineens zo snel komt.
De groep wordt in de bloemetjes gezet, en dan volgt het echte slotnummer.
Nu kan er aan de bar na gepraat over dit mooie concert.
Het Davidsfonds weet telkens weer iets bijzonders te brengen, dat blijft nazinderen.
Noteer alvast de volgende activiteit van het fonds. Op 24 februari komt Theater Taptoe. De organisatie gebeurt in samenwerking met de andere Zelzaatse fondsen.
Zie op http://www.davidsfonds.net/gewesten/activiteitendetail.ph... een foto impressie van de heer Bracke.

20:05 Gepost door G.U.Y. in Muziek | Permalink | Commentaren (0) | Tags: davidsfonds, zelzate, gospel |  Facebook |

17-11-06

Nooit meer oorlog

11 november is de naamdag van Maarten. Iedereen kent wel zijn verhaal. Hij was iemand uit het Romeinse leger dat in de 4 de eeuw Gallië bezet hield. Bewaard in de legende is zijn ontmoeting met een bedelaar die omkwam van de kou. Maarten trok zijn zwaard en sneed zijn mantel in twee. Het mantelstuk schonk hij aan de bedelaar.

11 november heeft nog meer met oorlog te maken. Nog geen 100 jaar geleden, in 1918 werd toen de wapenstilstand gesloten. Dit is dan ook de dag waarop we onze helden en de oorlogsslachtoffers herdenken.

StoetEen stoet van notabelen en oud-strijders trekt op zaterdag 11 november 2006 over de markt in Zelzate. Om 10 uur begint een herdenkingsmis. De harmonie Het Noorderlicht neemt rechts van het altaar plaats. De vlaggen van de vaderlandslievende verenigingen stellen zich links op. De burgemeester, de schepenen, gemeenteraadsleden, leden van het OCMW, de afgevaardigden van de Tweede Gidsen, de oud-strijders en anderen betrokkenen nemen vooraan in de kerk plaats. De muziek is soms wat strijdend en triomfantelijk, maar meestal sereen en ingetogen. In zijn sermoen beklemtoont de pastoor hoe het gevoel van “Nooit Meer Oorlog” van de Wapenstilstand verdween. Na nauwelijks 25 jaar, na een economische crisis en ondanks de vredeswil, kwam het toch weer tot de Tweede Wereldoorlog. Na de bevrijding volgde dan de scheiding dor de muur in een oostelijk en westelijk Europa. Ook nadien houdt het niet op. Waar de wapens zwijgen woedt nu vaak nog een economische oorlog, waarop 11.11.11 onze aandacht vestigt.

De voorbeden sluiten aan bij de herdenking. En na de consecratie wordt de gemeenschap van levenden en doden, door de Last Post extra beklemtoond.

Na de eucharistieviering stellen de mensen zich aan het monument van de gesneuvelden op. Een gedecoreerde oud-strijder van 96 jaar oud staat graag op de voorste rij om het gebeuren te volgen. De bloemen worden op de trap gelegd, en onder de tonen van de Last Post en de nationale hymne, voelt ieder weer het verleden tot zich doordringen.

Na deze ceremonie trekt de stoet verder naar het monument van de Tweede Gidsen. Hun moedige veldslag van mei 1940 wordt niet vergeten. Ook hier weer een eerbetuiging met kranslegging en herinnering onder de tonen van de harmonie.

De eerbetuiging is echter nog niet af. De stoet trekt verder. Nu naar het kerkhof. Hier bij het ereveld van de mensen die voor ons volk en voor onze vrijheid gestorven zijn, wordt weer de passende eer betuigd.

Laat dit geen eenmalige gebeurtenis zijn op 11 november. De monumenten herinneren ons het gehele jaar door aan de vrijheid, die we dank zij het offer van deze moedige mensen kunnen genieten.


Kerk en Leven Zelzate, nummer 46

19:42 Gepost door G.U.Y. | Permalink | Commentaren (0) | Tags: zelzate, oudstrijders, wapenstilstand |  Facebook |

22-10-06

Een zorgzame samenleving, daar kies ik voor.

Op zondag 15 oktober, in de kerk van Sint Antonius, Zelzate West, weerklinkt het ankerlied. Een aantal mensen, gezonden en zieken, zijn samen gekomen om eucharistie te vieren. In het gebedshuis komen allen samen om lief en leed, last en kruis te delen. Het is een viering om, gesteund door de sacramenten, sterkte vinden om met elkaar om te gaan en niemand uit te sluiten. Voor de Nationale Ziekendag kiezen we voor een zorgzame samenleving. Een aantal mensen komen aan het woord. Ze staan niet vaak vooraan. Ze voelen zich wat onwennig. Maar dat deert hen niet. De boodschap brengen ze goed en verstaanbaar over. De eerste lezing komt uit een brief van de apostel Paulus, en vertelt ons om gelukkig te zijn met het leven, om ons met geduld door al de moeilijkheden te werken.

De pastoor die in de dienst voorgaat heeft bij zijn inleiding al de context van de viering geschetst en brengt in het evangelie de blijde boodschap over. De voorzitster van Ziekenzorg pleit dan voor het sociale netwerk dat we in de verenigingen terugvinden. Zij beklemtoont de toegankelijkheid en heeft uitdrukkelijk aandacht voor de mantelzorg.

Dan komt de zalving. De pastoor gaat met het Heilig Oliesel de kerk in, om de zieken te zalven. Met dit sacrament komt het heil en de troost naar boven. Verschillende mensen die slecht ter been zijn, hechten er waarde aan om toch recht te staan, en zo waardig het sacrament te ontvangen. Dit respect houdt voor alle omstaanders een zegen in.

De zalving is het meest eigen aan de dienst van ziekendag. Daardoor krijgt het vervolg van de viering een diepgaander en bewuster aspect. Zeker na de consecratie, als de gemeenschap van de kerk, van de gewone mensen en van de heiligen, van de levenden en de overledenen tastbaar gestalte krijgt. En dat in het gezamenlijke gebed, de communiegang, de samenzang ondersteund door orgel en koor.

Het is een mooi besluit: Waar goedheid heerst in ons bestaan is God niet ver van ons vandaan.


(Parochieblad, 18 oktober 2006

18:29 Gepost door G.U.Y. | Permalink | Commentaren (0) | Tags: ziekenzorg |  Facebook |

12-10-06

Verstaan my verlangste

2006_1007_F30_DF_ZuidAfrika0025Met de geheimzinnige zin “Die skoonste van al God se plekke” nodigde het Davidsfonds uit voor een bijeenkomst in de kring op zaterdag 7 oktober. Het gaat hier om een beeldrijke voordacht over Zuid-Afrika.

Terwijl wij in de herfst zitten, zit dat land aan de andere kant van de evenaar, aan de zuidelijke punt van Afrika in de lente. Het is een land met magnifieke landschappen, met natuurparken. De spreker, Jooris Van Hulle, is er vaak gebleven, en werkte samen met verschillende mensen van dat land. 

De avond begint al om 5 uur in de namiddag. Je kunt lid worden van het Davidsfonds door een lidkaart te kopen, maar je kan ook lid worden door een aantal boeken uit het boekenpakket te kopen. Om de keuze wat te begeleiden, legde het bestuur de boeken en de Cd’s ter inzage. Zo kan je meteen de bestelling plaatsen.

Iets na 8 uur, begint dan de literaire lezing. We zijn met een zestigtal aanwezigen, de spreker heeft de micro nodig om zich goed verstaanbaar te maken.

Na wat dia’s over de mooie natuur brengt hij ons meteen in de harde economische realiteit van dat land. Naast de townships zijn er ook de plakkerwijken. De illegale woonwijken bestaan uit minihuisjes van bij elkaar geplakte golfplaten en planken. De mensen zijn er ongeletterd, vinden geen werk, en leven van alles wat ze kunnen vinden. Wat een tegenstelling tot de rijke buurten! Een opgave voor de huidige regering is niet alleen de werkloosheid, maar ook de gezondheidszorg. Aids komt er veel voor, en is er moeilijk te bestrijden. Enerzijds omdat de geneesmiddelen zo duur zijn, dat een armer iemand ze niet kan betalen, anderzijds omdat de stamgenezers methoden aanwenden die net het tegenovergestelde effect hebben.

Het is een land met een mooie toekomst. Zuid Afrika heeft troeven: diamant, goud, natuur, toerisme.

De spreker is deskundig op het gebied van literatuur. Hij is leraar geweest en ook nog stafmedewerker op het kabinet van een minister. Hij neemt ons nu mee in de Afrikaanse literatuur. Het Afrikaans is er uit het Nederlands gegroeid. Er in zijn Zuid-Afrika elf officiële talen. Zoeloe is de meest gesproken taal, Xhosa volgt daarop. En het Afrikaans is er de derde taal. 6 miljoen mensen gebruiken het Afrikaans als huistaal. Het is een jonge taal met verrassende woorden: een milk shake noemt er schudmelk, een beauty case is er een optuttas. De zinsbouw en de grammatica zijn ook anders.

Nu komt het mooiste gedeelte van de avond. De spreker leest voor uit diverse gedichten. Laat mij vertellen dat hij samen met de Zuid-Afrikaanse schrijfster,Riana Scheepers,  de dichtbundel “Verstaan my verlangste” heeft samengesteld.

Na de voordracht worden 3 exemplaren van die bundel onder de aanwezigen verloot. En wie het niet won, kan die bundel natuurlijk kopen.

De voorzitter heeft ook de volgende aktiviteit van het fonds aangekondigd. Zaterdag  25 november wordt een filmavond. Noteer alvast in je agenda.

-----------------------------------------------------------------

De tekst is verschenen in Kerk en Leven van 11oktober 2006.
De foto heb ik geplukt uit de fotoreportage van Marc Bracke.
Klik hier

19:01 Gepost door G.U.Y. in Vrije tijd | Permalink | Commentaren (0) | Tags: davidsfonds, vreemde culturen |  Facebook |

03-03-06

Het kind Jezus van Praag.

Zelzate, in de Sint Laurenskerk is op de rechtermuur het kind Jezus van Praag ten toon gesteld. Vaak branden er kaarsen voor.

 
Ter gelegenheid van de nacht van de geschiedenis in 2004 heeft Luc Verhelst, bestuurslid van het Davidsfonds,  informatie over de verschillende beelden die zich in de kerk bevinden aan het licht gebracht. Nu met het oog op de reis naar Praag., heb ik zijn tekst nog eens opgezocht, en naar wat andere bronnen van informatie uitgekeken.
 
De oorsprong van het beeld in de kerk is niet bekend. Het is afgeleid van een oorspronkelijk wassen beeld, dat zich in Praag bevindt.
 
Het oorspronkelijk beeld is in was rond een houten kern. Het beeldje is steeds gekleed en zit in een schrijn om het te beschermen.
Het feit dat het uit gewoon bijenwas gemaakt is zou op de diepere betekenis van de menswording wijzen. Het toont de vergankelijkheid aan.
Het origineel is afkomstig uit Spanje, uit Andalusië . Het dateert uit de 16de eeuw. Het verhaal is nogal ingewikkeld. Het zou gaan om een huwelijksgeschenk, dat dan verder doorgeschonken wordt. Door bepaalde politieke gebeurtenissen wordt het beeldje soms vereerd, soms vergeten en soms verguisd.
Terug gevonden door een pater Karmeliet, wordt aan het beeld de wonderlijke redding van het klooster toegeschreven.
Keizerin Maria Theresia schenkt aan het beeldje een kleed, met gouddraad doorweven, maar de keizer-koster Jozef II sluit dan weer de kapel.
De Ongeschoeide Karmelieten hebben later dan, in de 18de eeuw de devotie voor het kind Jezus verder verspreid.
In al de kerken van de Ongeschoeide Karmelieten vind men een kopie van het beeld terug.
 
Het beeldje van Zelzate werd vroeger bij processies in de gemeente rondgedragen.
Het beeldje van Praag staat al sinds 1613 op dezelfde plaats.

Een redactioneel aangepaste versie van deze tekst verscheen in Kerk en Leven van 1 maart 2006.

21:15 Gepost door G.U.Y. | Permalink | Commentaren (0) | Tags: zelzate |  Facebook |

17-02-06

Volwassen Geloof

We mochten op zaterdag 4 februari in onze parochie mevrouw Katrien Cocquyt ontvangen. Deze mevrouw uit Boekhoute is als parochieassis­tente lid van de dekenale stuurgroep. Zij kwam ons wegen voorstellen om naar een volwassen geloof te gaan. Geloven is nooit helemaal ver­worven. Het is niet af. We beginnen altijd opnieuw. En dit kunnen we doen te samen met de andere parochies van ons dekenaat. Ons dekenaat omvat de parochies van Assenede, Evergem en Zelzate. Een aantal gebeurtenissen in ons leven zijn gekenmerkt door de sacramenten. Nau­welijks geboren zijn we al gedoopt. Als we eenjaar of twaalf waren, zijn we in dat doopsel bevestigd en gevormd. Door onze wekelijkse bijeen­komsten in de Eucharistie viering, blijven we ons vormen en groeien in geloof. Toch is het geloof niet altijd meer de drijvende factor. We leven soms oppervlakkig zonder veel aandacht voor het religieuze. We kun­nen ons geloof verder ontwikkelen en vernieuwen, samen met mensen uit de andere parochies van ons dekenaat. Zo laten we onze eigen enggeestigheid varen voor een openheid om onze zending als christen in de wereld beter te begrijpen. Onder de titel "Nieuw beginnen - wegen naar volwassen geloof' krijgen we de kans om over het geloof en onze geloofservaringen te praten. De samenkomsten worden verder opge­hangen aan meditatie en bezinning. En vanzelfsprekend is er ook aan­dacht voor het gebed. De Sint-Antonius parochie mag als gastheer voor de vergaderingen optreden. Zij zijn gespreid over zes avonden en gaan door in de pastorie van Zelzate-West, Koningin Astridlaan 31. De datums zijn: de dinsdagen 21 -28 maart,4-11 -18-25 april 2006. Meer concrete informatie kan U vinden op de vouwbladen. Die liggen achter in de kerk. Voor deze dekenale organisatie zijn er vooraf ook nog infor­matie avonden in Evergem en Assenede.

Voor de site van het dekenaat KLIK HIER

22:06 Gepost door G.U.Y. | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

23-12-05

Kerstconcert met het Davidsfonds.

Het Davidsfonds van Zelzate richt gewoonte getrouw een kerstconcert in. Het concert vond dit jaar plaats op zaterdag 17 december in de Kring van Zelzate. Het was het elfde kerstconcert van deze vereniging en de tweede keer dat Pandora² was uitgenodigd.
De zaal zit uitgeladen vol. Het is een trotse voorzitter die de aanwezigen welkom heet en de groep en het repertoire inleidt. Als repertoire is gekozen voor gezangen, ballades uit de 13 de eeuw. Het zijn liederen uit Spanje geschreven door verschillende kunstenaars.
Het ensemble komt dan als een stoet de zaal binnen, en weten onmiddellijk het publiek te imponeren. Drie vrouwen en vijf man nemen plaats op het podium. Een eerste lied wordt gebracht door de soliste Kristien Vercammen. Een andere soliste, de Turkse Melike Tarhan brengt het tweede lied. De solisten worden ondersteund door slagwerk, strijkinstrumenten en fluiten. Na het derde lied brengt Pandora² een instrumentaal stuk op drie driehoekige snaar instrumenten. Het vijfde lied wordt ons speciaal aangebracht. Wat is een kerstconcert  zonder samenzang? Wij als publiek kunnen vanaf de derde strofe rustig meezingen, en zo de solisten ondersteunen.
De liederencyclus bestaat uit meer dan 400 gezangen.  Daarvan horen we deze avond een tiental. Ze zijn gedicht in het Castiliaans. Toch doen deze liederen niet vreemd aan. Maria blijft Maria. En dat rosa een roos is, weten we ook allemaal. In het programmaboekje staat de inhoud van het lied verteld. Zo kunnen we ons in de liederen inleven. Het zijn wonderlijke ballades van wonderlijke gebeurtenissen.
 
We moeten niet vergeten dat het oorspronkelijk kerstverhaal zich in Azië afspeelt. Zeer verrijkend is dan ook de inbreng van de Turkse zangeres, en de Irakese muzikant, die qanun en slagwerk hanteert.
Het instrumentarium is ons uitgelegd na de pauze.
Het ensemble tracht ook de oorspronkelijke middeleeuwse instrumenten te gebruiken. Er bestaan geen constructietekeningen uit die tijd. Muziek instrumenten zijn overgetekend uit schilderijen van Memlinc, en dan  nagebouwd. De instrumentbouwer is lid van het ensemble.
Na het tweede gedeelte moet de groep ons toch nog een aanvulling brengen, wat ze met plezier doen.
We horen ook nog  dat in februari het ensemble dit concert in de Sint-Baafskathedraal zal brengen.
Het was een buitengewoon kerstconcert. De keuze van de oude Spaanse Maria-liederen komt goed over. Het is boeiend. De uitvoering geeft in de mooi aangeklede zaal de stemming waarom we naar zo een concert gaan.
Hier wordt een boodschap over verschillende eeuwen heen, weer levend.



Op http://www.davidsfonds.net/gewesten/detail.phtml?id=51 stelt het Davidsfonds van Zelzate zich voor.
Daar staat ook een fotoreportage van deze avond. De foto bij dit berichtje heb ik daaruit geplukt.
Het ensemble Pandora2 heeft haar URL op: http://www.stelito.be/pandora/index.asp
Het artikel is gepubliceerd in het parochieblad van 21 december


19:44 Gepost door G.U.Y. in Muziek | Permalink | Commentaren (0) | Tags: zelzate |  Facebook |

16-12-05

Als het water levend wordt

Zaterdag 10 december 2005 is het in de Sint Antonius kerk wat drukker dan anders. De kerkgangers mogen de aanstaande vormelingen verwelkomen.
De meisjes en jongens zitten vooraan. Hun begeleiders zitten tussen hen in. Hun ouders en andere familie hebben in de kerk plaats genomen tussen de andere parochianen.
Het is er wat levendig met zo een groep jonge mensen. Die rumoerigheid verstilt als de viering begint.
De dienst begint zoals anders. De voorganger gaat met de akolieten naar voren. Het koor zingt over de Heer, die overal nabij is.

Daarna, spreekt een vormeling het welkomstwoord uit, met daarin de nadruk op het feit dat geloven, dat doen we samen, niet alleen.
De pastoor heet van zijn kant de vormelingen welkom en leest dan samen met de vormelingen het openingsgebed.
In de gehele viering komen de jongeren uitdrukkelijk naar voren. Ze voeren het woord. Ze hebben een stem.
Meester Guido vertelt over de actie Welzijnszorg. Hij vertelt over mensen die dagelijks uitsluiting ervaren, en hoe we daar wat aan kunnen doen. Onze geldelijke steun, en onze bijdrage aan de actie verlichten de last.
Een zeer belangrijk element in de viering -  want daarvoor zijn de jongeren hier nu gekomen -  is de naam opgave. Dit wordt geïllustreerd met toepasselijke teksten en met kleine kaarsjes. Met de kaarsjes wordt het woord God gevormd.
Met de offerande leeft iedereen dan toe naar het eucharistisch gebed. En na het Onze Vader krijgt de vredeswens nog meer gestalte dan anders, omdat we de hand schudden van degenen die toevallig net dicht bij ons zit. Dit vindt nog meer gestalte omdat we, jong en oud, toevallige en geregelde kerkganger, zonder onderscheid te communie gaan.
De bezinning vraagt kracht en hoop en steun. In het afscheidslied horen wij de opdracht: wegbereider zijn.

Tot slot, in zijn zending bevestigt de pastoor dat het engagement van de vormelingen ons aanmoedigt de ingeslagen weg verder te gaan.



Tekst uit Kerk en Leven, Zelzate, 14 december 2005


21:40 Gepost door G.U.Y. | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

25-11-05

Dekenaat

De Sint Antonius parochie van Zelzate West maakt deel uit van het dekenaat Evergem.
 
Hier is de URL van het dekenaat .
http://www.dekenaat-evergem.be/

12:10 Gepost door G.U.Y. | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Sint Cecilia

Wanneer het einde van het jaar nadert is het feest van Sint Cecilia. Dat is de patroonheilige van de muzikanten. De naamdag van Sint Cecilia is de aanleiding voor de katholieke muziekgezelschappen om feest te vieren. Zo ook in Zelzate.
De K.K. Harmonie Vredekring luisterde op 19 november de eucharistie viering in de Sint Antonius kerk op.
Het koor heeft die zaterdag  rechts plaats genomen. De muzikanten hebben plaatsgenomen aan de linkerkant wordt tot een eind in de kerk .
Ik kan het niet nalaten op te merken dat de koperen instrumenten goed samengaan met het koper van de kruisweg.
De viering begint met een stuk uit de Missa Brevis van Jacob de Haan. Daarna wijst de priester ons op de viering en het belang ervan,
Het vergevingsmoment wordt gevolgd door een gezamenlijk gebed. Net als we met zovelen tezamen zijn is ook het gezamenlijk bidden belangrijk, biddend luisteren naar de muziek en de verhalen.
Na de eerste lezing worden we met een uitvoering van “Ach wie flüchtig, ach wie nichtig” in de gemoedsgesteldheid gebracht om naar het evangelie te luisteren. Het is het evangelie van Christus die zegt dat al wat gedaan hebben voor de geringste, we dat voor Jezus zelf gedaan hebben.
In zijn homilie benadrukt de priester de menslievendheid. En de lektor gaat daar ook op in bij de voorbeden in op vriendschap en aandacht voor de anderen.
Voor deze viering zijn ook de voorlezers uit het midden van de harmonie afkomstig.
Terwijl de kerkgangers hun offer brengen in de vorm van een geldelijke gift, speelt de harmonie weer een stuk uit de Missa Brevis.
Bij het Sanctus springt het koor weer in.
Het hoogtepunt in het eucharistisch gebed , wordt uitgesproken door de priester en een zin wordt volmondig meegezongen door koor en kerkgemeenschap
Na het Onze Vader krijgt de vredeswens uitdrukkelijk  gestalte, omdat we elkaar de hand schudden. 
Tijdens de communiegang luisteren we naar een toepasselijk naar J.S. Bach.
De bezinning na de communie benadrukt de maat, de noten met hun eigen kleur, hoe we door een akkoord tot een goede harmonie komen.
Naar het einde toe is een applaus voor de muzikanten wel op zijn plaats.
Dank zij de opluistering, weten we weer hoe belangrijk onze wekelijkse eucharistieviering is.



12:02 Gepost door G.U.Y. | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

09-09-05

De Stoepedagen

Sommige bedevaartsoorden trekken veel volk. Omdat de moeder van God er verschenen is aan kinderen die ginder woonden, zijn bescheiden plekjes wereldberoemd geworden. Denk aan Lourdes, denk aan Fatima.
Daarnaast zijn er bedevaartsoorden die bescheiden gebleven zijn, en die in hun uitstraling vooral de eigen omgeving aanspreken.
In die bescheidenheid toont zich de ware zorg van Maria voor haar goddelijke zoon en voor de mensen die nu op de wereld verblijven.
Bij die bedevaartsoorden hoort ook Stoepe. Gegroeid vanuit een eenvoudig boomkapelletje tot een kapel, waar nu nog iedere zondag om 17u30 de dekenale mis plaats vindt, blijft deze lommerrijke een plek waar de devotie voor Maria naar voren komt. Het is een plek waar de mensen heil en genezing vinden, waar de mens terug een stem krijgen om die te laten weerklinken. Het is een plek waar we onze dierbare afgestorvenen met een zielemis herdenken.
De noveen begint op het geboortefeest van Maria, donderdag 8 september en eindigt de dag na OLV van Smarten.
Iedere dag zijn er verschillende missen met de intenties van de families.
Voor het derde jaar op rij predikt E.H.  Norbert Carrette, Salesiaan.
De biecht is wat in onbruik geraakt, maar wie het wil kan afspreken met de priester die voor de avondmis zorgt.
Vanzelfsprekend wordt er gezegend met de relikwie van Onze Lieve Vrouw.
Ter gelegenheid van de Stoepedagen staat ook een verkoopscontainer opgesteld. Je kan er terecht voor  noveen- en andere kaarsen, paternosters, beeldjes van het miraculeus Beeld, schapuliers, postkaarten…
De bedevaart van onze parochies gaat door op dinsdag 13 september. Er wordt een bus ingelegd.



De tekst is mede gebaseerd op mededelingen van Staf Corten.
Enigszins aangepast is zij verschenen in Kerk en Leven van 7 september 2005

21:02 Gepost door G.U.Y. | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

28-08-05

Wordt de voormalige pastorij een parochiaal centrum?

In het parocheblad van 10 augustus, verscheen een versie van onderstaande tekst



Vereniging Parochiale Werken
p.a. Koningin Astridlaan 31
9060 Zelzate

Verslag van de extra vergadering op vrijdag 1 juli 2005, 20 uur
 
Doel van de bijeenkomst is te samen met de parochiale verenigingen het concept van het nieuwe parochiale centrum te bespreken, en tot een meningsvorming te komen.
Situatieschets
De voorzitter schetst de ontwikkelingen uit het verleden. Het voormalig parochiaal centrum is nu over gegaan naar de gemeente en  heeft nu de functie van cultureel centrum. In ruil daarvoor is de voormalige pastorij naar de VZW Parochiale Werken gekomen, naast een flink bedrag.
Het bedrag kan aangewend worden om de pastorij uit te bouwen als een parochiaal centrum.
Er zijn verschillende denkpistes gevolgd. Nu  zijn de architecten ingeschakeld: Eric Lefebure en zijn medewerker Serge Demaene.

Het nieuwe parochiaal centrum
De voormalige pastorij is uitstekend gelegen: recht over de kerk, vlakbij de school. Een uitbouw van deze plaats als parochiaal centrum ligt dan ook voor de hand.
Een verbouwing is gezien de beschikbare financiële middelen niet aangewezen. Bovendien bestaat de kans dat men niet weet waar het eindigt. Een nieuwbouw is meer aangewezen. Hierbij zijn de kosten voorspelbaar.
Serge deelt de bundels uit met de tekeningen.
De architecten hebben een plan uitgewerkt voor een nieuwbouw met op het gelijkvloers het parochiaal centrum en daarboven drie duplex wooneenheden en erachter parkeerplaatsen. Een alternatief is: dezelfde ruimte voor het parochiaal centrum met een rijwoning er naast, en waarbij de drie wooneenheden een eigen tuin krijgen.
Het project past volledig in de wijk, en heeft tevens een zekere uitstraling en openheid voor de parochie.
De verkoop van de wooneenheden kan de financiële middelen opbrengen voor de bouw en de inrichting van het parochiaal centrum.
Het parochiaal centrum omvat een vergaderruimte in het vierkant, een bureauruimte en sanitair en keuken. Het geheel wordt open, doorzichtig en met veel glas uitgewerkt.
De voorwaarden in zake de bouwvergunning zijn al met de betrokken ambtenaar afgestemd.
Volgende bijeenkomst
Op  woensdag 31 augustus  2005 (14  uur), komt de VZW weer samen in de Astridlaan. Ook de leden van de kerkraad en de bestuursleden van de verenigingen die nu de pastorij gebruiken zijn, net als vandaag, opnieuw  uitgenodigd.

14:31 Gepost door G.U.Y. | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

16-06-05

Naamfeest van Sint Antonius,

Sint Antonius van Padua is de patroonheilige van de westelijke parochie van Zelzate. Zijn naamfeest valt op 13 juni. Reden om op zaterdag 11 juni zijn patroonsfeest te vieren.Van meet af aan, valt het de kerkbezoeker op.

Het beeld van Antonius is aan de voet van het altaar geplaatst. Hij staat daar gekleed in een bruine franciscaner pij. Op zijn ene arm draagt hij het kind Jezus, dat op een boek zit. Hij houdt bloemen in zijn andere hand en heeft ook een paternoster bij. Los van diepzinnigheid kennen we Antonius als de heilige die de verloren voorwerpen terugbrengt. Dit gaat terug op een legende. Het boek van Antonius was eens gestolen, maar de dief bracht het terug. Het beeld van de heilige met daarbij het kind Jezus en de verschillende attributen bieden aanleiding om nog voor de aanvang van de dienst tot bezinning te komen.

Bij de opening geeft de pastoor ook wat duiding over de figuur en de boodschap van Antonius van Padua. En hoe zijn leven ook nu voor ons betekenis heeft.

Orgel en koor ondersteunen de mis. De eucharistieviering krijgt nog meer accent omdat verschillende jongeren er aan deel namen. Zij dragen zorg voor het ontferm U onzer, de voorbeden en vormen de kring voor het onze Vader. Ook het slotgebed nemen ze op zich.

Vroeger waren de missen in het Latijn. Zij werden besloten met “Ite missa est”. Dat is de zending. De pastoor tracht dit op het einde van iedere mis in een concrete opdracht te vertalen. Onze zending is vandaag ingegeven door de heilige Antonius.

In de ommegang langs de verschillende kapelletjes die episodes uit het leven van de heilige uitbeelden begeleidt juffrouw Paula ons in gebed naar de diepere betekenis van de afbeeldingen.

Voor degenen die er niet bij waren. Dit zijn de afbeeldingen in de 7 kapelletjes.

Antonius met de armen

Verloren voorwerpen

Antonius geneest iemand met een afgehouwen been

Prediken voor de vissen:

Knielen voor de Heilige Eucharistie

De verschijning van het kindje Jezus

De verheerlijking van de heilige

In de traditie van Antonius van de verloren voorwerpen is het gebruikelijk dat men brood schenkt als dank voor wat terug gevonden is. Dit is het zogenaamd Antoniusbrood.

Dit vormt aanleiding voor een natje en een droogje in de pastorij, om zo de avond in een gezellig samenzijn te besluiten.

P.S. Laat het niet na als je eens tijd hebt, om eens in de Astridlaan rond de kerk te lopen, en de afbeeldingen eens of nog eens te bekijken.


Tekst is verschenen in het parochienieuws van 15 juni 2005



20:05 Gepost door G.U.Y. | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

29-04-05

Onze Lieve Vrouw van Kerselare

In ons Vlaamse land, slingert zich de Schelde. Aan verschillende plaatsen bij die stroom hebben zich steden genesteld. Een daarvan is Oudenaarde. Oudenaarde ligt als je van het noorden uit nadert, in het begin van de Vlaamse Ardennen. Op haar grondgebied bevinden zich verschillende dorpjes en gehuchtjes. Onder die dorpjes is Volkegem. Er zijn ook wat hoogtes. Een daarvan is de Edelareberg. Op die berg is in1965 een gloednieuwe kapel gebouwd: een hellend betonnen vlak. Het doet vreemd aan: ruw en kil beton. Een mens moet het leren ontdekken. Er is bewust geopteerd voor een lichtinval die de "Zoete Lieve Vrouwe"omstraalt en ons weg van folklore en bijgeloof brengt waar we horen tezijn: bij haar zoon Jezus Christus. Twee gebeurtenissen leerden mij het bedevaartsoord kennen. De eerste was dat een van mijn kleindochters er met haar klas op bedevaart gegaan was, en er dan ook over vertelde. Een tweede gebeurtenis was in augustus vorig jaar. Ik had de belbus in Oudenaarde richting Mater genomen, en die autobus passeerde het bedevaartsoord. Dan ook daar naartoe gewandeld. Het is een boomrijke en stille omgeving. Het is een rustige groene oase van rust, op een paar horecazaken na. De kapel valt in het eerst niet op, omdat zij de lijn van de heuvel volgt. Het is maar door de strakke rechtlijnigheid dat zij zich naar voren brengt en de aandacht trekt. Maar waarom is - nu nog geen vijftig jaar geleden - zo een grote kapel gebouwd? Laat me 600 jaar geleden beginnen. De pastoor van Volkegem had een Mariabeeldje. Na zijn dood in 1452 werd het buiten aan een boom, aan een kerselaar opgehangen. Niets vreemds mee. Waar men gaat langs Vlaamse wegen komt men van deze beeldjes tegen. Ze getuigen van de godsvrucht die vele mensen kenmerkt. In dit geval kreeg het beeld een kapel. We schrijven dan 1460. De kapel kreeg een zeer eigenaardig ex voto. Een meneer, genaamd van Joigny, offerde in 1555 een krokodil. Nu nog hangt in de kapel een krokodil. Het is weliswaar niet de originele krokodil. Die heeft de Franse tijd niet overleeft. Het beeldje zelf zit in een schrijn dat op haar beurt Maria met haar goddelijk Kindje op de arm voorstelt. Beiden zijn gekroond. Het is een teken dat ons uit het einde van de negentiende eeuw is overgebleven. Naar aanleiding van de Maria-verschijningen, werd de Allerheiligste Maagd ook in oudere bedevaartsoorden opnieuw met nadruk vereerd. De Moeder van de Kerk werd hier in een grootse plechtigheid in 1892 gekroond. De kapel van 1570 brandde echter in 1961 volledig af. Tot geluk van de pastoor, de koster en de bedevaarders werd het schrijn, evenals andere liturgische voorwerpen, gered. Een paar jaar moesten dan de missen ineen tent doorgaan. Ondertussen konden de mensen voor de nieuw te bouwen kapel dan kiezen uit de ontwerpen die verschillende architecten voorstelden. Uiteindelijk is het een ruimte geworden van 18 bij 18 meter, waarbij het schuine dak nog 13 meter doorloopt. Wars van triomfalisme is hier sindsdien een sobere ruimte die tot bezinning en inkeer aanzet. De kapel biedt een kleine en een grote omgang. De korte omgang van de zeven weeën loopt omheen de kapel. Daarnaast is er een lange omgang.Vijftien kapelletjes die de mysteries voorstellen beslaan een trajectvan wel 3 kilometer door de Vlaamse Ardennen. Hier wordt het tientje van de rozenkrans, gebeden tussen de staties in. Als je komt bedevaarten, bidt dan:Wees gegroet Maria,Wij zijn blij dat wij U te KerselareReeds zolang mogen groeten en vereren.

21:29 Gepost door G.U.Y. | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |